Bir pazar günü, güneşli, mis gibi içini ısıtan bir hava, ve benim yaz geldiğinde vazgeçilmez rutinim asırlık kadın Zeynep teyzem ile bankta kısa sohbetlerimiz, 2026 yaz sezonu için de başlangıcı yaptığı gün bana ilham oldu bilmeden farketmeden.
Atatürk öldüğünde 10 yaşındasın demiş babası. Sohbetimiz mütemadiyen böyle başlar. Asırlık kadın ile her konuşmamda bazı şeyleri baştan alıyoruz, yeniden konuşuyoruz, tartışıyoruz, gülüyoruz, kapanışı yapıyoruz. Unutkanlığın ve o yaşta yalnız olmanın düşüncesi beni hep değişik hissettirdiği için bir gün bile es geçmiyorum kendisini. Gönlü olsun diye defalarca aynı şeylerden de konuşsak, bana bugün hiç farketmediğim bir ışık yaktı kendisi, saolsun.
Genelde özel hayatımı burda hiç lanse etmem, anlatmam, bahsetmem, ve genelde yalnız olduğum ya da ikili ilişkilerimdeki başarısızlık hikayelerini gündem ettiğimde de şaşıranlar olur. Denemekten, sevmekten, aşık olmaktan asla vazgeçmeyen ben, o enerji ile her başlangıçta tüm ümidim ile tutunurum o bahar dallarına.
Bahar dalları hiçbir zaman pamuk gibi yollar vaad etmez, meyveleri toplamak için ufak sıyrıklar olabilir, üstteki meyveleri alabilmek için tırmanmak gerekebilir. Yorulabilirsin, ama ağacın en tepesindeki büyük olgunlaşmış meyveyi yemenin verdiği haz, ve heleki manzaran da gözlerine bir şölen sunuyorsa, değme keyfine..
İlk hatta belki de son bahsedişim olacak ama söylemeliyim ki özellikle son deneyimim bunu çok net hissettirdi, kendime gelmemi sağladı, farketmemi, kendime haksızlık etmemem gerektiğini. Meyvesini yiyebileceğine inandığım bir ağaç varsa, sulamaktan beklemekten vazgeçmem ya da kıyısına varacağını inandığım bir okyanus içindeysem, kulaç atmaktan çekinmem.
Asırlık kadının gölgesinde gördüm bugün zorluğu, nelere çabalayabileceğini ve neler yapabildiğini..
Canım takipçilerim, geleceğin yazarı Gamze Arslan özetle der ki,
Geçinmeye gönlü olana okyanuslar göl olur.
Hayat enerjinizi asla ama asla kaybetmeden, daima aşkla, huzurla..